De ministerraad met Ljuba en Elynn

Een super interessante afspraak die ik vandaag met minister Ljuba en minister Elynn heb, maken mij blij. Ik parkeer mijn auto en zie dat Ljuba nog aan het voetballen is. Ik trap een balletje mee op mijn eigen wijze en deed het niet eens slecht. Nu naar binnen voor het belangrijke interview.


Met een stralend gezicht vol ondeugd zegt Ljuba: “En daar is de Tweede kamer”, wijzend naar de keukentafel. “Ga daar maar vast zitten”. Ik volg zijn order op en ga zitten. “Koekje?” vraagt Ljuba en hij laat mij drie rollen met verschillende soorten koekjes zien. “Speciaal voor de ministerraad”, grapt hij. Hij weet dat ik een slechte gewoonte heb en een koekjesmonster ben.


Hun moeder zorgt voor de koffie. De 12-jarige Ljuba en zijn zusje de 10-jarige Elynn zitten voor me. Mijn eerste vraag is: “Hebben jullie nog een oplossing hoe we deze tijd goed door kunnen komen? Met gewichtige stem en een beetje lachend zegt Ljuba: “Geloven in de samenleving, we weten niet hoelang het gaat duren maar het komt vast wel goed. Alles voor het volk”, grapt hij.


“Koekje???” Wat een schatjes zijn het toch, dacht ik en ik eet inmiddels mijn 5e koekje op.


Mijn volgende vraag is of ze ideeën hebben hoe ze hun eigen leven nog leuker kunnen maken. “Corona moet weg” zegt Elynn wat ernstig. “Wat vind je niet leuk aan Corona?” vraag ik door.

“Geen feestjes en aanpassen” zegt Ljuba. En hoe denk jij erover Elynn? “Het is een slechte tijd voor ons allemaal en ik vind het zielig voor de kappers.” Toch zie ik wel dat minister Ljuba geknipt is, hoe verklaren jullie dat? Onze moeder kan knippen, maar wel op anderhalve meter afstand natuurlijk, grapt Ljuba. We hebben een schaar aan een stok en een scheerapparaat op anderhalve meter, zo doen we dat hier.” We liggen samen in een deuk van het lachen.

Verder hoef ik geen enkele vraag meer te stellen, want Ljuba en Elynn boren het ene naar het andere onderwerp zelf aan.


Elynn begint te vertellen over haar dyscalculie en dyslectie en dat ze als gevolg daarvan veel harder moet werken. Ook begrijpt ze niet waarom ze pas op de middelbare school mag kiezen wat ze wil. De basis heeft ze al wel onder de knie en ze richt zich liever nu al op haar passie: Toneel, film en muziek maken. Dat is wat Elynn super blij maakt. Ik zie haar ogen glinsteren en het maakt me blij om dat te zien. Eerlijk gezegd ben ik het helemaal met haar eens. Had ik die kans vroeger ook graag gehad. “Gelukkig zit ik op een vrije school, waardoor we ook veel leuke dingen doen”, zegt Elynn. ” Ljuba vertelt dat hij druk is met zijn eigen rap schrijven en hij is ook absoluut van plan zijn eigen passie te volgen.


Koekje? Anders smelt de chocola.


Hebben jullie verder nog wensen vraag ik? “Ik wil een paard en geloof erin dat het op een dag werkelijkheid is, omdat ik het beeld al voor me zie dat het al zo is.” “Wauw wat gaaf” zeg ik. Ik vul aan dat ik zelf ook op die manier veel verlangens werkelijkheid heb zien worden en dat het soms zelfs nog mooier werd dan ik ooit had verwacht. Vervolgens vraag ik aan Ljuba hoe hij daarover denkt. “Ik geloof daar niet helemaal in en denk dat je toch wel hard moet werken om veel geld te verdienen, maar dat je wel altijd leuk werk moet doen” zegt Ljuba.


Vervolgens vertelt Ljuba dat het oneerlijk is dat iemand die het leuk vindt om putjes te scheppen geen drol verdient en een minister-president heel veel. Dat zijn vader, die echt heel hard werkt, en ook nog iedere dag op een steiger staat, wel hetzelfde mag verdienen als Mark Rutte.

Elynn vult aan dat het raar is dat een rijk iemand dezelfde prijs voor een brood moet betalen als iemand die heel weinig geld heeft.


Ik vraag ze wat ze zouden vinden als ieder mens voldoende geld krijgt om te leven en als ze meer willen ze er meer voor moeten werken? “Oh, dat zou mooi zijn zeggen ze beiden enthousiast” Maar we vinden het eerlijker dat gezinnen met kinderen meer geld krijgen, maar het moet ook niet zo zijn dat de gezinnen daardoor heel groot worden.


“Ik wil het nog graag even hebben over wat anders” zegt Ljuba. “Ik vind dat mensen niet direct een strafblad moeten krijgen en altijd weer een kans moeten krijgen”.

“Ik wil het ook nog even over de aarde hebben” zegt Elynn. “Aha, dat is een belangrijk onderwerp” zeg ik. Helaas is de tijd op, de ministerraad is officieel voorbij. “Is het goed dat we dat bewaren voor de volgende keer, tenminste als jullie nog een keer met mij in gesprek willen?

Zowel Ljuba en Elynn willen nog over van alles en nog wat praten. Ze vinden het fijn dat zij hun mening mogen geven, omdat zij net zoveel mens zijn als een groot mens.


Vervolgens rennen ze naar buiten om te spelen. En wanneer ik 5 minuten later bij mijn iets wat vieze auto aankom zie ik tot mijn schik dat ze met hun vingers mijn hele auto voorzien hebben van teksten en tekeningen. Ik probeer achter ze aan te rennen maar ze zijn verdwenen en ik rij met een grote glimlach naar huis. Dit is wat ik wil, met kinderen in gesprek en dat ga ik vaker doen.


103 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven